‘Ik wil neuken!’

Ik wil neuken!
We zitten op het rand van het bed. Mevrouw Bruin en ik. En mevrouw de Bruin heeft zin. Zoals altijd eigenlijk. Dag en nacht. Slapen doet ze dan ook weinig.

Ik wil neuken.

Ik ook, denk ik bij mezelf. Het is al een tijd geleden. Maar sinds de komst van het derde kind, is de lust een beetje vergaan. Ben blij als ik een nachtje vroeg onder de wol kan kruipen. Even wat lezen en het licht uit. Ik ben best een droge doos vergeleken bij mevrouw de Bruin van 82 jaar oud met dementie.

Ik doe eerder denken aan haar jongere versie. Opgegroeid in een streng christelijk gezin. Uitgehuwelijkt aan haar eerste schoolvriendje, 6 kinderen geworpen. En iedere zondag naar de kerk en in de avond nog een keer. Seks? Daar werd niet over gesproken. Laat staan gedaan. Mevrouw de Bruin zal het dan ook zwaar gehad hebben toen haar jongste dochter besloot uit te vliegen naar de grote stad voor een studie kunstgeschiedenis en 3 piercings.

Mevrouw de Bruin legt haar hand op mijn been en kijkt mij verlekkerd aan.

Het liefst stap ik op. Weg van hier. Ik voel mij niet op mijn gemak. Daar lijkt mevrouw de Bruin totaal geen last van te hebben. Ze begint over mijn been te wrijven en maakt wat kreunende geluiden.

Ik kan er moeilijk aan wennen. Betast worden. Je wordt overal voor ingeschakeld. Roepende mensen, seksende mensen, boze mensen, verdrietige mensen. Maar mensen die mij betasten.. ik blijf het onprettig vinden. En toch wil ik ze niet afwijzen. Velen zijn zich niet bewust van hun gedrag. Of hebben hun gevoelens een leven lang onderdrukt. Zoals mevrouw de Bruin. Voor haar verlangens was er nu eenmaal geen ruimte, zei haar dochter. ‘Ze was eigenlijk heel kunstzinnig, maar het mocht er niet zijn’, aldus haar jongste en meest vrijgevochten dochter.

En het laatste wat ik nu wil, is haar voor de kpp stoten. Opnieuw beroven van haar diepgewortelde verlangens. Die er in de dementie nu ten volle uitkomen.

DEMENTIE IN THEATER - DAG MAMA 1 & 2

Ervaar in het theater wat dementie met jouw naaste of cliënt doet. En wij beloven je dat jouw omgang met dementie niet meer hetzelfde zal zijn.

Mevrouw de Bruin komt steeds dichterbij zitten , haar ademhaling klinkt zwaarder, haar hand kruipt verder omhoog, het bed begint wat te kraken. En ik, ik moet snel iets verzinnen. Wat ga ik doen? Meebewegen, confronteren, blokkeren, faciliteren. Ik kijk naar mijn been en zie de hand steeds dichter bij de zoom van mijn rok geraken. Haar mond staat een beetje open. En dan pak ik haar hand stevig vast. Ik wil niet loslaten. Ik voel de neiging hem van mij af te duwen. De rillingen lopen over mijn lijf. Maar dan bedenk ik mij. Ik pas de speciale handgreep toe en beweeg haar hand op en neer over mijn been. Terwijl ik begin te zingen ‘ Van voor naar achter, van links naar rechts, van voor…’

Mijn hand en zang bewegen synchroon op het ritme.

Het moet werkelijk een apart gezicht zijn. De Bruin en ik, op de rand van haar bed, stevig wrijvend over mijn gekleurde kouzen.

Mevrouw de Bruin kijkt mij wat meewarig aan. En ik ga steeds iets sneller ‘van voor, naar achter, van links naar rechts, van voor’…

Ritme; het is zo belangrijk. Het kalmeert. Het biedt houvast.

Mevrouw de Bruin begint mee te zingen. Of beter gezegd, de spiegelneuronen van mevrouw de Bruin. Dan gooi ik mijn lichaam in de strijd. Ik beweeg van voor naar achter, sta op, pak mevrouw de Bruin haar andere hand vast en ga dansend de kamer door.

Langs het grote Jezus kruis aan de muur, de foto’s van familie, het Mariabeeld, de spreuken aan de wand en haar bijbeltje op het dressoir.

En dan gebeurt het: mevrouw de Bruin te vloeken. Heel logisch. Vloeken, racistische praatjes, sekspraatjes, lelijke woorden. Het zetelt zich in de rechterkant van haar brein, dat door het dansen en zingen heel actief is.

‘Godverredomme’

En ik zing door ‘van voor naar achter, van links naar…

‘Godverredomme’

‘naar rechts, van voor naar achter……’ en samen gaan we al dansend de kamer uit. Weg van Jezus. Weg van Maria, weg van de bijbel naar het kopje koffie in de huiskamer. En ik, ik kruip vanavond lekker vroeg onder de wol.

Ervaar in het theater wat dementie met jouw naaste of cliënt doet. En wij beloven je dat jouw omgang met dementie niet meer hetzelfde zal zijn.

Dag Mama is de veelgeprezen muziektheatershow over omgaan met dementie.

Je krijgt de krachtigste omgangsmethodiek in handen voor de mooiste momenten samen. Want er is nog zoveel mogelijk! Ontdek het nu in het theater. Herkenbaar, ontroerend en levensveranderend.

Dag Mama toert nog één keer door Nederland. Met wie ga jij?

DEMENTIE IN THEATER

samen. het beste. geven.

contact